ستاره اي كه افول كرد و آسماني كه تيره بود...

با تو هم بدرود گفتم اي قلم

كه ياريم نكردي آنجا كه ميخواستم دردهايم را فاش بگويم و

حرفهائي كه در كنج دلم سينه سوز ماند...

و حقيقتي كه ريا بود به نام دوست داشتن

نتوانستم ريا بودنش را ثابت كنم و سبكبال از آن گذشتم...

تنها دلي ماند خالي از تب هر شور وهيجان

دلي كه مرده بود تپش نداشت..

نفسي خشك كه خس خسش رفيق نيمه شبانم هست

وقصه تلخي كه مدام تكرار ميشود

           ------------------------------------------------------------------------------------------

برای مدتی نخواهم بود.

انتظار خبری نیست مرا
نه زیاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک
در دلِ من همه کورند و کرند

دست بردار از این در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی، تو دروغ
که فریبی، تو فریب

قاصدک! هان، ولی… آخر… ای وای
راستی آیا رفتی با باد؟
با تو ام، آی! کجا رفتی؟ آی
راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟
مانده خاکستر گرمی جایی؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم-
خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک
ابر های همه عالم شب و روز
در دلم می گریند

میلاد امام رضا (ع) بر همه شیفتگان حضرتش تهنیت باد

یا امام غریب غریبان را دریاب

التماس دعا

نشانت را میدانستم و تا سر کوچه بیقراری با تو همنفس شدم

ریه های زمانم تنها یک لحظه تو را تنفس کردند و از آن پس روزگارم بوی شیدائی گرفت...

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

شب ها همه گر قدر بودی شب قدر بي قدر بودي!

به نظر من زيبائي اين شعر در همان واج آرائي هست كه در آن به كار رفته.نكته اي كه به ذهن من رسيد اين هست كه ميتوانيم هرشبي كه بيشتر با خدا الفت ميگيريم را براي خودمان به عنوان شب قدر در نظر بگيريم شبي كه از هزاران عبادتي كه داشته ايم برتر باشد.

خواجه حافظ شيرازي شعري دارند كه من در توضيح حرفهايم يك بيت از آن را اينجا مينويسم:

چه مبارك سحري بود و چه فرخنده شبي

آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند

به نظر شما براتي كه خواجه حافظ گرفته دقيقا همان شب قدر بوده؟يا فكر ميكنيد كه ايشان در سير روحاني خود به مكاشفاتي دست يافته اند كه اندازه شب قدر براي او با ارزش بوده است؟

دوست دارم در اين مورد نظرات دوستانم را بدانم.

شهادت اسوه عدالت امام علي (ع)را هم به همه تسليت ميگويم و از همه شما التماس دعا دارم.

يا علي

مثل نیلوفری ام در شب بودائی خویش

می نشینم به تماشای شکوفائی خویش

رو به ژرفای درون موج زنان می پیچم

می روم محو شوم در دل دریائی خویش

چشم دیدار کسی نیست در آئینه من

بس که در حیرتم از دیدن رویائی خویش

مثل یک بید که در چشمه به خود خیره شده ست

چه طربناکم از احساس شناسائی خویش

چشمه ها!گرم بجوشید و به دریا برسید

تا ببینید در آن آینه زیبائی خویش

این چه غوغای غریبی ست که می خواندمان

رو به آفاق درخشان تماشائی خویش؟

این چه شطحی ست که پیچیده در این حیرتگاه؟

سجده کن روح پرستنده!به یکتائی خویش

از ازل تا به ابد فرصت شیدائی ماست

زنده ایم از نفس سبز مسیحائی خویش

"توکل" را چگونه معنا میکنید؟

به....

بعداز تو چه میدانی که معصومیت نگاهم پشت غبار خاطراتت رنگ باخت و هنوز هم گوشهایم را برای شنیدن صدای پای قاصدکها تیز کرده ام...

وقتی ماه مبارک رمضان از راه میرسد چه احساسی به شما دست میدهد؟از اینکه به یک میهمانی بزرگ دعوت شده اید و سر سفره رحمت خالق بی همتا می نشینید و حضرت دوست با بهترین ها به استقبالتان می آید بر آستان او چه هدیه ای دارید؟

میزبان ما بی نیاز از هر هدیه ای هست و این ماهستیم که فرصتی به ما داده شده تا خود را بسنجیم و از رحمت بی پایان خدا بهره مند شویم.

بزرگی گفته:

اگر فنجان کوچکی را زیر باران نگاه دارید ،به اندازه همان فنجان به شما میرسد

اگر کاسه ای بزرگ نگاه دارید ،به همان اندازه در آن آب جمع میشود

چه ظرفی در زیر باران رحمت الهی قرار داده اید؟

و جمله آخر اینکه

الهی:

آن دل که به یاد تو نباشد دل نیست

قلبی که به عشقت نتپد جز گل نیست

آن کس که ندارد به سر کوی تو راه

از زندگی بی ثمرش حاصل نیست

التماس دعا